‘Delâlet’, yolunu bilmeyen ve şüphe edip soran kimseye yol göstermek, rehberlik yapmak, insanı hayırlı işlere yönlendirmek demektir.

‘Delâlet’ eden, yol gösteren kişiye ve bir davayı kanıtlamaya yarayan şeylere ‘Delil’ denilir.

Delâlet, Kur’an’da kök ve türevleri ile sekiz yerde geçmekte olup bunların hepsinde lügat anlamında kullanılmıştır.

Yol göstericisi, rehberi veya kılavuzu olmadan bilmediği bir yere gitmek üzere yola çıkan kişi varacağı noktaya ulaşıncaya kadar yolculukta zorluklar çeker. Hatta o bir takım tehlikelerle de karşılaşabilir.

Ahlâk bilginleri, delil (kılavuz) ve ‘mürşid’ seçiminde dikkatli olmayı tavsiye etmekte ve genel durumu, itikadı, yaşayışı, akıl ve Allah’ın emirleri doğrultusunda tartılmayan ve denenmeyen kişinin yol göstericiliğine bağlanmak doğru değildir. Eğer kişinin sözleri, davranışları ve çevresindekilerin tavırları dini esaslara uymuyorsa, bu kiimselerin yakınına bile uğramamak gerekir.

Çünkü Allah (c.c.)’ın emir ve yasaklar topluluğu olan dini esaslarla çelişen söz ve fiiller bidat’tır ve nefsanidir. Nefsanî olan söz ise yararsız isteklere uygundur ve dolayısiyle de şeytanidir.