‘İnbisat’, nefsin haz ile yayılması demektir.

İnbisat, bazen ibadet, itaat, insanlara teveccüh ve ikbal nedeniyle kendini beğenmeye benzer bir şekilde ortaya çıkar. Bazen de hiçbir neden yok iken ortaya çıkar. Her iki şekilde de insana layık ve kulluğa uygun olan, kendini beğenmekten ve gururdan sakınarak edebi gözetmek ve Allah (c.c.)’ın lütuf ve ihsanına şükür ve hamd etmektir.

Haz ile nefsi yayılmış kişinin geçici bile olsa insaf ve merhameti artar, kin ve hiddeti azalır. Bu hal (inbisat hali) sürekli değildir. Ancak geldiği zaman da saklanamaz. Sahibinin ya yüzünden veya sözünden belli olur.

Edep yolundan çıkmamak üzere dost ve arkadaşlarla şakalaşmak nefsin haz ile yayılmasını çağırıcı sebeplerden ise de ifratı (aşırılığı) olan yüzsüzlük ve şımarıklık, yahut sert yüzlülük, çirkin olduğundan, insan kendisini böyle şeylere alıştırmamalıdır. (Tasvir-i Ahlâk, A. Rıfat)