Fikrî hastalıklardandır. Bu hastalığa yakalanıp da boşboğazlık çukuruna yuvarlananlara ne kadar ilaç verilse, çare gösterilse bunların tesiri biraz güç olur.

Bunlar bu huylarının fena ve zararlı olduğunu bildikleri ve çok kere böyle bir huya sahip olmaktan pişmanlık duydukları halde sırası gelince dayanamayıp yine ileri geri söz edip boşboğazlık yapmaktan kendilerini alamazlar.

Buna misal olarak şöyle bir hikaye anlatırlar: Bir deve ile bir merkep bulundukları kervandan her nasıl kaçıp yeşillik, çimenlik, bol otu bir yere varırlar. İçinde bir nehir akmaktadır. Otlaktan yiyp nehirden içerler. Böyle bolluk ve refah içinde yaşayıp giderken bir gün merkep deveye şöyle der:

“Arkadaş! Benim biraz müzik bilgim var ve güzel sesim vardır. Şu zevk ve safamıza bir kat daha renk ve çeşnilik katmak için güzel tîzde azıcık gezinip şarkı söyleyeyim mi

Deve her ne kadar “sırası değil” diyerek merkebin bu davranışına engel olmak isterse de bunu başaramaz. Bunun üzerine merkep pis sesi ile (güya şarkı söylüyormuş gibi) öyle bağırır ki, tâ dağın öteki tarafında bunları aramakta olanlar onun sesini işitirler ve sesin geldiği tarafa doğru gelip ikisini de yakalarlar, deveyi merkebe bağlayarak ve de döverek götürürler.

Bu boşboğazlığın pek çok ayrılığa, nifaka sebep olduğu, nice mühim sırların yayılmasına sebep olup bu sır sahiplerinin mahcup ve rezil, belki zulüm ve haksızlığa uğramalarına sebep olduğu çok duyulmuştur. Bunun için büyükler, boşboğazlara hiçbir zaman sır verilmemesini büyük bir dikkatle tenbih ederler.