İnsan ruhunda etkili bir niteliği olmak itibariyle var olan “mümeyyîze”, gazap ve şehvet” kuvvetlerinin ifrat tarafları olan “cerbeze, tehevvür ve fücûr”’a; tefrit tarafları olan “gabâvet, cebanet ve humûd” ve adaletin mukabili olan “Cevr”e denir. Zikrolunan üç kuvvetin itidal merkezleri olan “hikmet, şecaat ve iffet” her ne kadar fazilet ise de bunlarda değersizlik ve bozukluk bulunması da rezîletten sayılmıştır.

Mesela: Hikmete göre; bir kimse ilmi yalnız para kazanmak ve halkın zihnini bozmak için öğrenirse.. Şecaate göre; gücünü şöhret için ve herkes korkutup bundan faydalanmak için kullanırsa.. İffete göre; şehvani isteklerini gösteriş için terk ederse... Bu kimse hikmet, şecaat ve iffet faziletlerini rezîlete çevirmiş olur.

Rezîletleri kabul etmek, benimsemek ahlâk bozukluğundan gelir. Ve ahlâk bozukluğu bazen birbirini görerek bir memleket halkına bile bulaşır. Bunun için “Bir kötünün yedi mahalleye zararı vardır” demişlerdir.